Why, ‘In the Beginning, Woman was the Sun’?: Japanese Feminism as a Challenge to Philosophy in Europe

We would like to believe that academia is an open space in which we embody our freedom of thinking. We would like to think that philosophy allows us to talk about the importance of cultural diversity, inclusion and mutual understanding. If we can’t bring to light the voice of the oppressed and the marginalised from this side of academia, who would possibly do that in the unfriendly world outside?  

I would like us to take a step back and ask ourselves if the field of philosophy is near realising these ideals. How are we doing in terms of gender equality? Are there any structural racism, lack of cultural diversity and socio-economic disparity? Because we tacitly believe in the universal validity of philosophical thinking, philosophy seems to enjoy a kind of homogeneity. But this idea of the universal too is rooted in a particular European historic-cultural milieu. As a result, we seem to be left with the vast sphere of human existence saturated with cultural, linguistic, and philosophic diversity and yet we seem to learn little or nothing about them as we study the history of philosophy at a European university.

The purpose of this lecture is not to point fingers or to instigate an intellectual food fight. But it is to explore the difficulty of studying contemporary Japanese philosophy with a special focus on Japanese Feminism. In the process of approaching this theme, we will see how easily we can make assumptions that prevent us from recognising the wide range of insight which is readily available in the field of “world philosophies.” It will also show how seriously compromising these assumptions can be to an integrity of our philosophical investigation. In turn and most importantly, we will see how stimulating it is for us to be able to step in and out of the lines that we draw in accord with the European philosophical tradition; and lastly, we will be able to see the problem of Japanese feminism as ours in Europe. This existential reading of Japanese feminism may show us the brilliance of the famous line, “In the beginning, woman was the sun.” 

Takeshi Morisato is currently serving as the editor of the European Journal of Japanese Philosophy, an associate editor of the Journal of East Asian Philosophy (Springer), the general editor of the book series, “Studies in Japanese Philosophy” (Chisokudō Publications) and “Asian Philosophical Texts” (Mimesis International), and the regional editor of the “Bloomsbury Introduction to World Philosophies.” He works on several book projects on a yearly basis and strongly believes that landing on a tenure track job with Japanese philosophy is harder than catching a unicorn.

Why Snowden and not Greenwald? On the accountability of the press for unauthorized disclosures

In 2013, following the leaks by Edward Snowden, The Guardian published a number of classified NSA documents. Both leaking and publishing leaks violate the law prohibiting unauthorized disclosures. Accordingly, there are two potential targets for prosecution: The leakers and the press. In actual legal and political practice, however, only civil servants who leak classified information are prosecuted: Snowden is facing a threat of 30 years’ imprisonment, but no charges have been raised against The Guardian. If both leaking and publishing classified information violate the law, why prosecute only the leakers and not the press? I consider six arguments to justify the practice of selective prosecution, but conclude that the current prosecution practice is inconsistent: If the prosecution targets leakers, it should also target the press. If the press goes unpunished, so should the leakers.

Dorota Mokrosinska (PhD (cum laude), Amsterdam 2007) is an Associate Professor at the Institute of Philosophy at Leiden University. She held appointments at the University of North Carolina at Chapel Hill, University of Amsterdam, and Goethe University in Frankfurt am Main. In 2019/2020 she was awarded a Laurance S. Rockefeller Visiting Faculty Fellowship at the Center for Human Values at Princeton University. Dr Mokrosinska is laureate of an ERC Starting Grant awarded by the European Research Council directing a research project “Democratic Secrecy: A Philosophical Study of the Role of Secrecy in Democratic Governance”. Her published papers take up questions concerning political authority and obligation, privacy, secrecy and transparency in democratic politics and media ethics. She is the author of “Rethinking Political Obligation: Moral Principles, Communal Ties, Citizenship” (Palgrave Macmillan, 2012), co-editor (with B. Roessler) of “Social Dimensions of Privacy: Interdisciplinary Perspectives” (Cambridge University Press, 2015) and “Secrecy and Transparency in European Democracies: Contested Trade-Offs” (Routledge, 2020). Currently she is working on a monograph “Secrecy and Democracy: A Philosophical Inquiry” for Routledge.

Verwondering: een genealogie

Filosofie begint in verwondering – zo beweren althans Plato (in de Theaetetus) en Aristoteles (in de Metafysica). Maar verwondering en wijsheid hebben al eeuwenlang een turbulente relatie: denkers hebben de verwondering vereerd en verguisd, verheven tot het hoogste waartoe de mens in staat is (Goethe) of verworpen als het grootste obstakel voor het menselijk geluk (Horatius). Rik Peters analyseert via een genealogische benadering de oorsprong en de beperkingen van onze opvattingen over verwondering. Deze ideeëngeschiedenis – van Archilochus tot Cornelis Verhoeven en van Jezus Christus tot Richard Dawkins – leert ons dat onze huidige waardering voor de verwondering niet vanzelfsprekend is: verwondering is niet alleen leuk, maar ook gevaarlijk.

Rik Peters studeerde filosofie en klassieke talen aan de UvA, waar hij ook college heeft gegeven over wetenschapsfilosofie en Foucault. Hij doet momenteel promotieonderzoek aan de University of Chicago (in de departementen Classics en Social Thought) over Hellenistische filosofie.

Re-/Dis-/Enchantment. Star Wars and the Back-and-forth of Mythical Consciousness

If the program of Modernity in general – and of Enlightenment in particular – once was the “disenchantment of the world” (Weber), we have long learned that the forces of re-enchantment are equally strong in today’s global culture. Stories and rituals in everyday life, advertisements, entertainment, and political programs – they all tend to include some purposely enchanting aspects, something mythical (and sometimes magical), ranging from little delightful illusions to the manifest delusions of heavy political weight.

In these phenomena the dynamics of disenchantment and re-enchantment unfold dialectically which, among other things, means that it has been a great back-and-forth of enchantment, disenchantment, and re-enchantment. To understand the deeper structures of this dialectic and the place it takes today, I suggest studying the aesthetics of mythical consciousness in pop-culture. Star Wars offers itself as a prime example to do so, for it got it all: magic, ideology, humor, stupidity, genius, grandeur, and trash. And most importantly, it speaks to the mythical understanding of its audience in some complex ways, providing plenty of material to a philosophical inquiry informed by more traditional theories (Hegel, Weber, Adorno, Cassirer, Blumenberg), as well as more recent ones (like Bottici in philosophy, and a great deal of cultural and media studies).

Stefan Niklas is Assistant Professor in Philosophy (Critical Cultural Theory) at the University of Amsterdam. He works on issues in aesthetics, philosophy of culture, and metaphysics, both systematically and historically. He takes a particular interest in pop-culture and the ways to study it philosophically.

Towards a Generative Concept of Black Freedom; or The Failure of Polemical Accounts of Racism to Address Anti-Black Racism.

The liberation of Haiti inspired 19th Century Black thinkers to reformulate the very basis of the Human offered by Western thought. The assimilative tendencies of disciplinary philosophy emphasize the inclusion/integration of “outsiders” into the Western canon. This tendency has arrested the development of decolonization as a methodological and normative force in philosophical thought. This presentation argues that the future of Black philosophy is not its reification of the values, ontologies, and logics that have sustained Western colonialism, but their refutation.

 Tommy J. Curry is a Professor of Philosophy and holds a Personal Chair of Africana Philosophy and Black Male Studies at the University of Edinburgh. His research interests are 19th century ethnology, Critical Race Theory & Black Male Studies. He is the author of The Man-Not: Race, Class, Genre, and the Dilemmas of Black Manhood (Temple University Press 2017), which won the 2018 American Book Award. He is the author of Another white Man’s Burden: Josiah Royce’s Quest for a Philosophy of Racial Empire (SUNY Press 2018), and The Philosophical Treatise of William H. Ferris: Selected Readings from The African Abroad or, His Evolution in Western Civilization (Rowman & Littlefield 2016). His research explores anti-Black racism, sexual violence, and the rise of white ethnonationalism in Western societies.

Nietzsche en muziek

In 2021 bracht Joris Roelofs zijn album Rope Dance uit op BIS Records: muziek for fagot, piano, drums en bas, gebaseerd op Friedrich Nietzsches notie van de koorddanser uit Also Sprach Zarathustra. Onlangs ontwikkelde hij een solo-set voor basklarinet, waarin hij zowel geïmproviseerde interpretaties van klassieke speelt als korte verhaaltjes vertelt over de achtergrond van de componisten en hun relatie tot filosofie.

Joris Roelofs (1984) is een (bas)klarinettist en componist uit Amsterdam. Roelofs houdt zich naast de muziek ook veel bezig met filosofie. Hij geeft regelmatig lezingen over de relatie tussen Nietzsche en muziek en is lid van het International Nietzsche Research Institute in Stuttgart.

Verwar het niet met afwezigheid: over politieke stiltes

In de westerse filosofische traditie wordt spreken vaak als voorwaarde gezien voor politiek handelen. Maar stiltes kunnen ook politiek zijn. Wie in staat wordt gezien tot spreken is een politieke vraag, die machtsverhoudingen weerspiegelt. In het publieke debat hebben sommige mensen meer stem dan anderen, weer anderen worden doodgezwegen. Politieke stiltes hangen soms dus samen met onderdrukking. Maar ze kunnen ook gekozen zijn. Stilte kan een manier van politieke communicatie of zelfs verzet zijn, zoals wanneer iemand weigert zich te voegen naar een onrechtvaardig script. Stilte hoort bij luisteren, en ook luisteren kan politiek zijn. De rol van stilte in communicatie en relaties verschilt bovendien tussen culturen (van mensen en andere dieren). In haar lezing bespreekt Eva Meijer verschillende soorten politieke stiltes in deze luide tijd, om beter te begrijpen hoe stilte werkt en hoe we kunnen leren luisteren.

Eva Meijer is schrijver en filosoof. Ze schreef elf boeken en is vertaald in achttien talen. In haar filosofische werk staat taal (inclusief stilte) en sociale rechtvaardigheid centraal. In september 2017 promoveerde ze cum laude in de filosofie op een proefschrift getiteld ‘Political Animal Voices’ aan de Universiteit van Amsterdam, dat in 2018 de Praemium Erasmianum Dissertatieprijs won. Van 2021-2025 doet ze als postdoctoraal onderzoeker onderzoek aan de Universiteit van Amsterdam met een Veni Beurs van het NWO. Het project heet The politics of (not) eating animals. Meijer schrijft filosofische columns voor Trouw en is voorzitter van de landelijke OZSW werkgroep dierethiek.

Going beyond the boundary of our lifeworld: A Husserlian account of the role of imagination in communication


           Husserl’s phenomenological notion of imagination has been constantly appreciated in various areas of related research. However, handled mostly in the context of discussing eidetics and intuitive experience, its import for communication has not been sufficiently addressed. In my presentation I aim to talk about some of the Husserlian insights that we can gain when we understand the unique role that imagination plays in communication, and ultimately discuss what that implies for the experience of expanding the boundaries of our own lifeworld.

           Based on Husserl’s doctrine of meaning act, we view communication as established authentically if the receptor in the communication is able to reconstitute what is meant by the speaker through the expression, in such a way that not only the meaning is conveyed but also the intuitive form of the meaning is constituted as the ‘meaning-fulfilment’. Hereby the receptor must be able to draw from one’s own experiential lifeworld as one’s meaning horizon in order to constitute such ‘intuitive fulfilment’. However, there arises the problem of the plurality of lifeworlds. At some point, the disparity between the lifeworlds may challenge the authentic meaning sharing, as the receptor’s experiential horizon may be too limited to provide the needed intuitive reconstitution. The function of imagination becomes crucial here, as the ability to deliver the intuitive contents in the form of secondary experience. It is Husserl’s notion of peculiar quasi-egoic character of imagination that helps us to see in more depth how this becomes possible and what kind of experiential structure is involved. According to Husserl, although the resulting fulfilment does not have the same level of evidential strength as first-hand experiences, it can still provide valid measures for the appropriation of secondary experience into the given experiential horizon. As a result, the expansion of the initial “home” lifeworld takes place.

               Giving the due attention to the role of imagination when accounting for the process of communication not only opens a way for responding to critiques of Husserl that deemed his account of communication an outdated form of meaning theory, but also it also helps to advance our understanding of the complicated process of communication – especially with regard to how the encounters with the unfamiliar other can prompt us to go beyond the boundaries of our given lifeworld once we do not give up on the possibility communication and imagination.


Kelee(Kyong Eun) Lee is a doctoral candidate at Husserl Archives at KU Leuven, Belgium. Her main interest is in the phenomenological research on imagination, particularly in relation to various types of communication and intersubjective experience

Exhaustion as Surveillance Capital

Surveillance is the main mode of production in the contemporary attention economy, creating assets that capitalise on exhaustion. Bodies become self-extractive media that support an ecology of self-replication in a cinematic mode of existence, where both human and non-human wither under maximized visibility. From a post-human perspective, only a decolonial and anarchival form of the Chthulucene may harbour the hauntological promise of an arrivant emerging in the future from a cataclysmic past/present. This new materialist grassroots gendered and racialized body lives an affective dimension that never matched that of an agrologistic correlationist perspective, which would have subjectified it as non-white, non-male body. Beyond the merely discursive, Artistic Research is a means for thinking the arrivant by engaging in the making of artwork with visual surveillance media footage to unveil stereotype-inducing ghosts inherent to the machine. As such, practice-based methods enable the unlocking and materialization of the reclaimed agency and haunting desire required to shift from the present control-based mode of production to Drexciya-inspired and emancipated living environments.

Artist and scholar with a Postdoc in Artistic Research, University of Amsterdam. Head of the Master of Artistic Research at this university and Senior Researcher at the Gerrit Rietveld Academy. Published Enter the Ghost – Haunted Media Ecologies (exhibition project book 2020) and The Webcam as an Emerging Cinematic Medium (Amsterdam University Press, 2018). Regularly presents at conferences, i.e. Media in Transition, MIT, and Visible Evidence, School of Cinematic Arts, Los Angeles. Artwork shown at, i.e. Nieuw Dakota Gallery, Stedelijk Museum Bureau Amsterdam,Bradwolff Projects Gallery (Amsterdam), International Film Festival Rotterdam and Sheffield DOC|Fest.

Theories of the Soul in Medieval Islam

Ahab Bdaiwi will present something on the soul.

Ahab Bdaiwi is a university lecturer at Leiden University. He researches Late Antique intellectual history and religion with a special focus on early Islam, Quran and hadith, and religious literature. His other research focus included medieval Arabic philosophy and theology.

I will offer a reconsideration of Foucault’s position on the Iranian Revolution in which he introduced the concept of ‘political spirituality’, understood as the will to be other than what one is. His work on the Iranian Revolution has been much criticized and I will attempt to recover the concept of ‘political spirituality’ reconsidering it in the light of contemporary movements of resistance throughout the world.

Sabina Vaccarino Bremner is Assistant Professor of Philosophy (University of Groningen). Sabina’s work focuses on changes in moral systems and investigates how concepts can make new wrongs intelligible (‘sexual harassment’) or how concepts can make wrongdoing seem justified (‘humane punishment’).

Ik zal het tijdens mijn lezing hebben over drie verschillende zwarte intellectuele stromingen uit het begin van de 20e eeuw, namelijk de Harlem Renaissance, de Négritude en Negrismo. Ik zal ingaan op de verbanden tussen deze stromingen, en de manieren waarop zij opgelegde Europese talen gebruikten om een invulling te geven aan de zwarte ervaring. Ik zal hierbij ingaan op het werk van Langston Hughes, Aimé Césaire en Nicolas Guillén.

Grâce Ndjako studeerde Filosofie en Politicologie in Amsterdam en Parijs. Tijdens haar studie heeft zij zich vooral bezig gehouden met postkoloniale kwesties. Ze is momenteel PhD-candidate en Teaching-Assistent niet-Westerse filosofie aan de Universiteit van Amsterdam. Ze schrijft onder andere voor Dipsaus Exclusives en de Nederlandse Boekengids. Vorig jaar verscheen haar bijdrage in AfroLit: Moderne literatuur uit de Afrikaanse Diaspora samengesteld door Dalilla Hermans & Ebissé Rouw, een publicatie van Dipsaus Podcast en Uitgeverij Pluim. Ze werkt momenteel aan een vertaling van ‘Discours sur le colonialisme’ van Aimé Césaire. Deze zal volgend jaar bij Uitgeverij de Geus verschijnen. 


Psychopathy and the purpose of blaming

Most people are blamed for their crimes and misdemeanors. Some are, however, exempted from blame and punishment if we believe they don’t have the capacities needed for responsibility and desert. This is reflected in the law, where the criminal insanity defence can be invoked if a person did not understand the nature of their action due to mental incapacity or to being in the grip of a delusion (your mother is an alien coming to kill you). Similarly, young children are not yet legally responsible, because they lack understanding and impulse control.

People with psychopathy take up a strange position in our practices of blame and punishment. Psychopathy is a condition characterized by empathetic and emotional deficits that indicate that they might be excused for their crimes.  At the same time this group is also disproportionately violent compared to other psychiatric groups. So, should we punish and blame them for their deeds? We argue that aside from matters of whether one deserves to be punished there are other important functions of holding people, including those with psychopathy, accountable. A first is a way to foster responsible agency and there is some evidence that at least praise matters to people with psychopathic traits moral development. Second, some people with psychopathy might have nurtured their violent traits simply since it fits with their aims and values. In their view, the violent or otherwise criminal deeds should not be seen as a handicap to them but as an expression of their will. If so, blaming them and punishing them functions as a way of asserting our opposing moral values to the rest of society. These lines of argument do raise important questions in its own right – have we replaced the question of responsibility with some other notion in the hope of more of us becoming responsible agents over time?

Marion Godman is a Canadian-Swedish philosopher and Associate Professor at Aarhus University in Denmark. She has worked on topics as diverse ethics of nanotechnology, the nature of species and the nature of cultural-bound syndromes. She is currently running a project on how to best understand the justifications of  cultural and minority rights (the specialization norms in much of academia is something which she very much resist). She published her first book this year on some of these topics entitled The Epistemology and Morality of Human Kinds (Routledge).  Anneli Jefferson and her teamed up in this talk due to a shared interest and, in many cases, a shared view on psychiatric disorders and matters of responsibility.

What are new implications of chaos for unpredictability?

From the beginning of chaos research until today, the unpredictability of chaos has been a central theme. It is widely believed and claimed by philosophers, mathematicians and physicists alike that chaos has a new implication for unpredictability, meaning that chaotic systems are unpredictable in a way that other deterministic systems are not. Hence one might expect that the question ‘What are the new implications of chaos for unpredictability?’ has already been answered in a satisfactory way. However, this is not the case. I will critically evaluate the existing answers and argue that they do not fit the bill. Then I will approach this question by showing that chaos can be defined via mixing. Based on this insight, I will propose that the sought-after new implication of chaos for unpredictability is the following: for predicting any event all sufficiently past events are approximately probabilistically irrelevant. Examples from the social sciences will be used to illustrate these insights.

Charlotte Werndl is Professor of Logic and Philosophy of Science at the Department of Philosophy at the University of Salzburg, Austria. She is an associate editor of Philosophy of Science and serves on a number of editorial and advisory boards. She holds a PhD in Philosophy from the University of Cambridge and master’s degrees both in mathematics and philosophy from the University of Salzburg. After her Ph.D. she was a research fellow at the University of Oxford and then an Associate Professor at the Department of Philosophy, Logic and Scientific Method at the London School of Economics. She has published papers on climate change, statistical mechanics, mathematical knowledge, chaos theory, predictability, confirmation, evidence, determinism, indeterminism, observational equivalence and underdetermination. Her current work focuses on the philosophy of climate science, evidence and the philosophy of statistics and the foundation of statistical mechanics.

Counting (On) Ears

Reading The Adventures of the Cardboard Box by Conan Doyle, we will reflect upon listening, singularity, and difference. Why do ears work in pairs? What differentiates them? How does the ear of the other bend the field of listening

Peter Szendy is David Herlihy Professor of Humanities and Comparative Literature at Brown University and musicological advisor for the book series published by the Paris Philharmony. He is the author of The Supermarket of the Visible: Toward a General Economy of Images (2019), Of Stigmatology: Punctuation as Experience (2018), All Ears: The Aesthetics of Espionage (2016), and Kant in the Land of Extraterrestrials: Cosmopolitical Philosofictions (2013). He curated the exhibition The Supermarket of Images at the museum of the Jeu de Paume in Paris. Forthcoming in November (Les Éditions de Minuit): Pour une écologie des images.

 “Hoerenlopers, smokkelaars, zakkenrollers en messentrekkers houden zich op in de buurt van rivier en zee. Waar water is, is louche en onguur volk. Water, zo denkt de gegoede burgerij, is niet pluis. Water is unheimisch. Water is waar de mensen niet zouden moeten zijn. We zullen in dit boek zien dat dit wantrouwen jegens water reeds in de Griekse filosofie zijn contouren krijgt.” (Citaat uit Water)

René ten Bos is filosoof en hoogleraar aan de Radboud Universiteit in Nijmegen (RU) en schreef het boek Water. Voor Drift wandelt René door langs het IJ en plekken in Amsterdam-Noord die te maken hebben met water. René zal vertellen hoe onze verhouding tot water zich weerspiegelt in ons denken. Niemand zal het belang van water ontkennen, noch vergissen we ons in de alomtegenwoordigheid van water in Nederland. Onze omgang met water wordt echter bepaald door een diep wantrouwen. We beschouwen het water als unheimisch, onzeker en genadeloos. Om deze attitude jegens het water te kunnen begrijpen moeten we volgens René nagaan wat water met ons doet en wat wij met water doen.

Naast deze wandeling zal René ten Bos twee maal een korte voordracht houden op de pont van Amsterdam CS naar de NDSM.

Traplezing: Over seks, politiek en niets 

De Sloveense filosoof Alenka Zupančič schrijft in haar boek What Is Sex dat seks een epistemologisch en ontologisch probleem is: meestal voelen we wel ongeveer aan wanneer iets ‘seks’ is en wanneer niet, maar we kunnen seks als ding niet precies aanwijzen. Seks creëert een contradictie in de realiteit: empirisch weten we dat het bestaat, maar ontologisch weten we niet wat het is. Het is als het ware een gat in onze kennis, iets wat bestaat in zijn afwezigheid, een niets. 

Volgens Zupančič kunnen we emancipatoire politiek voeren op basis van dit niet-weten-wat-seks-is. In de traplezing zal ik uitleggen waarom ik denk dat intersectionele emancipatoire politiek iets te maken heeft met dit ‘niets’, met deze contradictie die seks laat zien.

Veerle van Wijngaarden doet de Research Master Philosophy aan de Universiteit van Amsterdam.

Traplezing: Inhabiting the Nation 

Een (kritisch) fenomenologisch perspectief of nationalisme in Nederland

De laatste jaren is er een toename aan nationalistische bewegingen binnen Europa, denk bijvoorbeeld aan Brexit of rechtspopulisme in Hongarije en Polen. Maar ook binnen Nederland: de uitslag van de laatste verkiezingen liet een toename aan nationalistische partijen zien. Tegelijkertijd  zijn er steeds meer geluiden en partijen die uitgaan van inclusie en diversiteit. Aan de hand van het werk van Merleau-Ponty en Sara Ahmed, biedt deze lezing een (kritisch) fenomenologisch perspectief op nationalisme, waarbij de focus ligt op lichamelijkheid. Ik bespreek hoe verhalen over nationale identiteit – die uitgaan van inclusie of exclusie van bepaalde lichamen- omgaan met de geschiedenis die op een ambigue wijze onderdeel is van ons dagelijks leven. In welke mate zijn deze verhalen bepalend voor wie er thuis kan zijn in de ‘nationale ruimte’?

Marieke van der Steen is recentelijk afgestudeerd van de Research Master Philosophy aan de Universiteit van Amsterdam. Haar onderzoeksinteresse ligt op het snijvlak tussen (kritische) fenomenologie, politieke en sociale filosofie, sociologie, critical race theory, disability studies en gender studies. Daarnaast houdt ze zich als performer en producer bezig met theaterprojecten met een filosofische benadering.


Waarin ligt de aantrekkingskracht van de moshpit? Waarom nemen we niet alleen vrijwillig deel aan dit spektakel van op elkaar botsende lichamen maar lijken we er zelfs van te genieten? In de voordracht van het winnende stuk in de meest recente editie van de Drift-essaywedstrijd betoog ik met behulp van Maurice Merleau-Ponty’s fenomenologie dat de deelname aan de moshpit een poging is om de eigen lichamelijkheid te overstijgen door geconfronteerd te worden met de lichamelijkheid van de ander.

Wout Nordbeck is sinds kort een afgestudeerd filosoof en politieke theorist en is voornamelijk geinterseerd in politieke vraagstukken rondom vrijheid, democratische participatie en alternatieve democratische bewegingen.


Liesbeth Lagemaat heeft gewerkt als docent Nederlands en NT-2, journalist, actrice, en debuteerde in 2005 met de bundel ‘Een grimwoud in mijn keel’, waarvoor ze de C. Buddingh’-prijs ontving.  Haar vijfde bundel , ‘Nachtopera. Een episch gedicht’ werd bekroond met de Vlaamse Karel van de Woestijne-prijs en haar zevende bundel, ‘Vissenschild. Een episch gedicht’ met de Grote Poezie Prijs 2021. 

Een nieuw episch gedicht waarin realiteit en historie, filosofie en mystiek de weefdraden zijn , is op een haar na voltooid. Naar alle waarschijnlijkheid zal de publicatie plaatsvinden in 2022 bij uitgeverij Wereldbibliotheek, haar vaste uitgever.     

Liesbeth woont en schrijft in Wijk bij Duurstede. Met haar geliefde heeft ze vier zoons.


Poëzie – Piet Gerbrandy (1958) is dichter en classicus, werkzaam aan de Universiteit van Amsterdam, waar hij vooral Klassiek en Middeleeuws Latijn doceert. Zijn essaybundel Grondwater werd in 2021 bekroond met de J. Greshoffprijs, zijn laatste dichtbundel is Ontbinding (2021). Hij vertaalt uit het Grieks en Latijn en maakt deel uit van de redactie van De Gids.

Godje is een performance van theatermakers Tabor Idema en David Roos, losjes vertrekkend vanuit Caligula van Albert Camus. Over hoofd en hart, boek en bloed, spreken en zwijgen, over Tabor en David. Tweekamp tussen uitersten, een noodlottige romance. Een poging tot het begrijpen van de ander in de toren van Babel. 

Eerder speelde Godje op het Love At First Sight Festival in Antwerpen en in het Nationale Theater in Den Haag. 

David Roos studeert in 2022 af aan de acteursopleiding van de Toneelacademie Maastricht. Aankomend jaar speelt hij onder meer bij Internationaal Theater Amsterdam en Ontroerend Goed in Gent. Hij speelt, schrijft en maakt graag vanuit klassiek repertoire.

Tabor Idema studeert in 2022 af als performancekunstenaar aan de Toneelacademie Maastricht. Zijn werk bestaat uit theatrale beelden die een klimaat vormen voor de mens. De mens is op dat strijdtoneel aan het bewegen tussen binnen- en buitenwereld. Een lichaam dat luistert. Een onbevangen aanwezigheid.

Of Asymmetrical Legs, Scars, Infrastructures and Exile

“Of Asymmetrical Legs, Scars, Infrastructures and Exile” is an experiment: can personal experience, artistic practice and theoretical research feed from each other? Or put differently: can writing be an artistic practice, and can any practice be dissociated from personal experience? In her work, ground functions both as material and as philosophical field of enquiry. This text aims to provide a glimpse of the political-philosophical considerations that are embedded in her work “Change on x, change on y”, a piece that re-imagines the scar on her brother’s leg as a fictive territory, playing with the multi-layered concept of trace (drawing from Derrida’s approach). Later on, a vulnerable notion of the self (Butler) links the existence of the living with the non-living realm, confronting the old concept of sovereignty (Carl Schmitt) by questioning the power that allows the distinction between a line that would separate the inside from the outside, from a jointure that indicates that while there can be distinction, things remain connected in tension. This text wishes to give ground (as unstable as it may be) to the possibility of a passing from an ethical-ontological grounding of philosophy to a political one. In this way, new “strategic belongings” may emerge.

Flora Reznik was born in Buenos Aires, Argentina where among other things she received a Diploma in Philosophy (Universidad de Buenos Aires) and co-founded the Contemporary Arts magazine CIA, directed by Roberto Jacoby. In Berlin, Reznik started working professionally as a video artist. She is currently based in The Hague, Netherlands, where she received a degree at the ArtScience Interfaculty of the Royal Academy of Art. She is active as an artist and continues to develop her work through video, performance, installation and text, which she compliments with theoretical research. Reznik until recently co-organized The Reading Room, a series of events engaging artists with scholars in a mutual exchange of knowledge and is currently the artistic director of ‘Unknown Grounds’, a performative-sympusium hosted by VHDG and Tresoar Leeuwarden, where a group of international researchers, artists and thinkers gather to explore the notion of ground and ‘open community’.

Turn everything inside out. That is my message. I am Yonah de Beer and I run art studio INSI. Art, to me, is giving shape to your external world by giving expression to your internal world. And thus, every artwork is a moment captured of a new universe. My art is an abstract exploration of the human condition in the 21st century. Creating art, in any shape or form, is about the manifestation of a new perspective on our world and our role in it. A role that we as individuals and as a society should constantly revise. That is not only our artistic responsibility, but also our moral responsibility. Art is the conflict between a universe that has already passed and a new one dawning on the horizon. Art is not merely something to behold, it is also something to create and to propagate. That is what I wish to share with the world. Make art, be art and bring that which is on the inside, out.

De Minnesänger vormen een klein Amsterdams mannenkoor bestaande uit (ex)leden van het Studentenkoor Amsterdam. Het ensemble is ontstaan tijdens de eerste coronalockdown in april 2020 toen alle evenementen en samenkomsten, waaronder muziekrepetities, afgelast werden. Om toch aan zingen toe te komen besloten een paar vrienden om in een kleinere opstelling wat bekend repertoire op te halen, geheel voor eigen plezier. Al snel werd duidelijk hoe erg ze dit allen gemist hadden en langzaamaan groeide het repertoire, de groep en hun ambities. Bijna anderhalf jaar later heeft de Minnesänger een eigen identiteit weten op te bouwen met een robuust en gevarieerd oeuvre van klassieke mannenkoormuziek uit alle eeuwen. 

Vanavond zullen ze voor u een ode brengen aan liefde, kunst en, allerbelangrijkst, liefde voor de kunst.

Three young musicians explore the legacy of the music they love through different lenses, selecting archetypical melodies, harmonies, rhythms and broader paradigms of music interpretation and improvisation belonging to specific periods in the history of jazz. For this special occasion we have selected ‘Freedom’ and ‘Roots’ as the concepts to explore during our performance. Hopefully we don’t get lost in the impossible eternity that one encounters when looking at the past and we’ll see you on this 25th with some meaningful music after a long day full of words.

Erik de Jong alias Spinvis is in twintig jaar uitgegroeid tot een van de meest eigenzinnige en veelzijdige artiesten in het Nederlandse poplandschap. Zijn succesvolle debuutalbum uit 2002 leek moeilijk op te volgen, maar toch wist hij die kwaliteit te evenaren met wondermooi-weemoedige platen als Dagen Van Gras, Dagen Van Stro (2005), Tot Ziens, Justine Keller (2011) en Trein Vuur Dageraad (2017). Ook zijn nieuwste album (2020) haalde ogenschijnlijk moeiteloos alle jaarlijstjes. 

Een blik in de Caleidoscoop van Spinvis is nooit hetzelfde. En toch weet je meteen met wie je van doen hebt. In het zweet van de festivalweide, het pluche van het theater of de weerklank van je eigen vensterbank; zijn muziek brengt iedereen die ervoor open staat samen in hetzelfde gemoed. De Verenigde Staten van Melancholie. Terugkijken om weer vooruit te kunnen. 

Hoop is het geloof dat het noodlot niet voor ons, maar door ons geschreven wordt, zei een Al Green zingende president ooit. 

Spinvis schrijft hoop. 

Zowel leken als levenswetenschappers zijn geneigd een levend systeem functies toe te kennen. Zo zien we het hart als de stuwende kracht achter onze bloedcirculatie. Dergelijke functietoeschrijvingen hebben een normatief karakter: het stelt wat iets binnen een levend systeem zou moeten doen. Deze normativiteit is lastig te plaatsen binnen een objectief en wetenschappelijk kader.

In mijn lezing zal ik ingaan op de moeilijkheden die functietoeschrijvingen, en meer in het bijzonder de toeschrijving van dysfuncties, scheppen voor de filosofie van de biologie en de filosofie van de geneeskunde. Ik zal verder beargumenteren dat we binnen het debat over normatieve analyses van functies en de gezondheid uitgaan van een specifieke opvatting die de natuur en normativiteit als incompatibel doet lijken. Ten slotte zal ik twee alternatieve historische perspectieven belichten die deze aanname kritisch bekijken.

Boris Demarest doceert aan de Universität Heidelberg en is gespecialiseerd in geschiedenis en filosofie van de wetenschap en verdiept zich op alle mogelijke manieren in concepten als ‘natuur’ en ‘natuurlijk’.

Wijsgerig Festival DRIFT 2021 | 25 september 19:00 | 't Zonnehuis (Zonneplein 30, 1033 EK Amsterdam)